De Complexiteit van Monogamie: Een Diepgaande Blik op menselijke Relaties

Gepubliceerd op 13 februari 2024 om 12:52
unsplash stockfoto gouden trouwringen

In de wirwar van menselijke relaties en romantiek is de vraag of we van nature monogaam zijn een onderwerp dat vaak voor discussie zorgt. Het lijkt erop dat het antwoord niet zo eenduidig is als we misschien denken. 

Onze geschiedenis en monogamie

In historische samenlevingen waren de sociale structuren en normen rondom relaties en huwelijken vaak sterk afhankelijk van de specifieke cultuur en tijdperk. In veel samenlevingen was het concept van monogamie belangrijk, maar de manier waarop dit werd toegepast, kon variëren.

In sommige gevallen werden mannen in historische samenlevingen mogelijk niet beperkt tot één vrouw, maar vrouwen hadden vaak minder vrijheid in hun partnerkeuze. Polygynie, waarbij mannen meerdere vrouwen konden hebben, was bijvoorbeeld historisch gezien vaker geaccepteerd dan polyandrie, waarbij vrouwen meerdere mannen konden hebben.

Mensen leefden vroeger vaak in stammen, waar men ongeveer 7 jaar dezelfde partner had totdat hun kind oud genoeg was om zich te redden. 

Het idee van een "bijman" voor vrouwen was over het algemeen minder gebruikelijk in traditionele samenlevingen. In plaats daarvan werden culturen vaak gekenmerkt door patriarchale structuren, waarbij mannen over het algemeen meer macht hadden in het domein van relaties en huwelijken.

Het is belangrijk op te merken dat deze algemene patronen variabel waren en dat er uitzonderingen waren op basis van culturele, religieuze en geografische factoren. In sommige samenlevingen hadden vrouwen meer autonomie en keuzevrijheid, terwijl in andere samenlevingen strikte genderrollen de norm waren.

Kortom, teruggaan naar de geschiedenis onthult een diversiteit aan praktijken met betrekking tot relaties en huwelijken,

 

Observaties monogamie mens en dier

Wanneer we heel eerlijk zijn en naar onszelf kijken dat weten wij dat ondanks het feit dat je in een fijne relatie zit waar je niets ontbreekt, je toch aangetrokken kan worden door een ander, dat ervaren veel mensen en wordt als natuurlijk beschouwd. 

Laat ons eens kijken naar de dierenwereld om dit te illustreren. Sommige dieren zijn uiterst monogaam, terwijl anderen voortdurend 'vreemdgaan'. Mensen lijken ergens tussenin te zweven. Maar laten we niet vergeten dat de schijn bedriegt, zelfs bij zwanen - die we vaak als het ultieme voorbeeld van monogamie beschouwen. Onderzoek heeft aangetoond dat maar liefst 10 procent van de eieren in een zwanennest niet afkomstig is van de partner. Een onverwacht cijfer dat ons doet nadenken over wat we denken te weten.

Biologen hebben hun zegje over deze kwestie. Ze beweren dat als mannelijke en vrouwelijke dieren sterk op elkaar lijken, de neiging tot monogamie groter is. Hier rijst echter een interessant punt: menselijke mannen en vrouwen verschillen behoorlijk van elkaar. Dus, volgens deze biologische logica, zouden we eerder geneigd zijn tot 'vreemdgaan' dan tot monogamie.

Als we dan, in het licht van deze observaties, stellen dat menselijke neigingen eerder naar 'niet-monogamie' neigen, rijst de vraag: waarom streven we dan vaak monogamie na in onze cultuur?

Een mogelijk antwoord ligt in de complexiteit van menselijke emoties, sociale structuren en culturele normen. Onze samenleving heeft door de eeuwen heen de institutionalisering van monogame relaties bevorderd, mogelijk als een manier om stabiliteit en orde te handhaven. Het beeld van romantiek , waar we aan hechten, is cultuur bepaald. En ze leefden nog lang en gelukkig is vaak het einde van een romantische film. Mensen die weer bij elkaar komen, of gaan trouwen, kortom ook de filmindustrie is bepalend voor dit beeld. Maar, zoals eerder benoemd, lijkt dit niet volledig in lijn te zijn met onze biologische aard.

In essentie zouden we kunnen stellen dat de menselijke drang naar monogamie in onze cultuur vaak voortkomt uit sociale constructies en verwachtingen, eerder dan een puur biologische noodzaak. Hoe we relaties vormgeven en welke normen we volgen, blijven complexe kwesties die verder reiken dan de eenvoudige dichotomie van monogamie versus niet-monogamie. Wellicht is het tijd om deze complexiteit te omarmen en onze perceptie van relaties te herdefiniëren in het licht van menselijke diversiteit.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.